Δραματική, Ψυχολογικού τρόμου, ΗΠΑ, 102'

Σκηνοθεσία: Σον Ντέρκιν

Πρωταγωνιστούν: Ελίζαμπεθ Όλσεν, Τζον Χοκς

Μάρθα, Μάρσι, Μέι, Μαρλίν. Βάλτε σε όποια σειρά θέλετε τα μικρά ονόματα που σχηματίζουν (τουλάχιστον) δυο ονοματεπώνυμα για δυο (τουλάχιστον) διαφορετικές όψεις της ίδιας γυναίκας. Ταινία που ίσως σηματοδοτήσει την εξέλιξη για ένα ακόμα πανωφόρι του σινεμά του τρόμου.

Στο Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν, η Ελίζαμπεθ Όλσεν (τρίτη αδελφή των δίδυμων party animals) με την τρεμάμενη ερμηνεία της προκαλεί ολοκαύτωμα στα στερεότυπα του glamorous εφηβικού ψυχισμού και γίνεται ο ενσαρκωμένος εφιάλτης όλων των κοριτσιών που χαριεντίζονται στη ροζ πραγματικότητά τους.

Με έναν υπόγειο και όχι εύκολα περιγράψιμο τρόπο πέφτει στα δίχτυα (κάνει παρέα;) μιας αίρεσης (ενός ελεύθερου κοινοβίου;) και της γίνεται πλύση εγκεφάλου (νιώθει μέρος ενός συνόλου;) μέχρι που η αδελφή της θα αναλάβει να την περιθάλψει (αποστειρώσει;) για να ξεφύγει από το πρόσφατο παρελθόν της. Δυο διαφορετικές όψεις της ίδιας γυναίκας με τα όρια της ευτυχίας να είναι αδιόρατα και την παλλόμενη ματιά της να ορίζει την κοινωνική δυσπραγία της.

Η θητεία της στους κόλπους μιας ιδιόρρυθμης κολεκτίβας έχει αφήσει επώδυνα κατακάθια στο ζοφερό παρόν της και η διχασμένη αίσθηση ανασφάλειας είναι υπαίτια για τις νοσηρότερες πτυχές του ημιφωτισμένου εαυτού της.

Η Μάρθα (ή μήπως η Μέι;) κραυγάζει ψιθυριστά την απελπισία της και το πνιγηρό αδιέξοδό της, στο μεταίχμιο των δυο κόσμων που ζει και δεν μοιάζει καθόλου με επιβιώσασα από μια μεγάλη περιπέτεια. Κομπάζει ανάμεσα στους ψυχαναγκασμούς της. Πάλλεται ανάμεσα στην ανάγκη για αποδοχή και την ελεύθερη διαβίωση. Μπερδεύεται απέναντι στην πίεση για κανονικότητα και τις (αν)ελεύθερες απαιτήσεις της σέκτας που είναι καταδικασμένη να ανήκει για πάντα.

Με παραβιασμένα τα οχυρά του εύθραυστου συναισθηματικού της κόσμου από τον αρχιερέα της κομπανίας που την στρατολόγησε και όντας αλλεργική στις αστικές νευρώσεις της ρημαγμένης οικογένειά της, η ετοιμόρροπη ισορροπία της θα δεχθεί τη χαριστική βολή στην “ανάποδη” κλιμάκωση του δοφορούμενου φινάλε.

Ένα μοντέρνο, αδιαπραγμάτευτο και αδιέξοδο ψυχολογικό θρίλερ, με τη σωματική βία να είναι πάντα εκτός κάδρου και τα συμπτώματα του νου εμφανή με υπόγειο τρόπο. Αναφίβολο επίτευγμα του σκηνοθέτη ο τρόπος που χτίζει τον ψυχολογικό πανικό και ο τρόπος που χειρίζεται την απειλή που δεν έρχεται από πουθενά.